วันตรุษจีนในเวียดนาม

Tet เวียดนาม (Tet Nguyen Dan) เริ่มต้นในวันที่ 23 ของเดือน 12 ตามจันทรคติด้วย "การส่งเทพเจ้าแห่งครัว" ครอบครัวต่างๆ ถวายขนมและปล่อยปลาคาร์พ (ชาติมังกร) เพื่อเป็นพาหนะของเขาสู่สวรรค์ การทำความสะอาดบ้านอย่างละเอียดถี่ถ้วนตามมา สะท้อนถึงธรรมเนียมของจีนในการปัดเป่าโชคร้ายเพื่อขอพรใหม่ๆ

การเตรียมการที่สำคัญมุ่งเน้นไปที่เค้กปีใหม่ทรงสี่เหลี่ยม (Bánh Chhung) ซึ่งเป็นข้าวเหนียวยัดไส้หมูและถั่วเขียว ห่อด้วยใบตอง ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความสมดุลของจักรวาล ตลาดดอกไม้ Pre-Tet คึกคักไปด้วยดอกพีช (ฮานอย) ดอกพลัมสีเหลือง (โฮจิมินห์ซิตี้) และบอนไซกัมควอต (สัญลักษณ์นำโชค) "ถาดผลไม้ห้าใบ" สำหรับบรรพบุรุษประกอบด้วยผลไม้ที่มีคำอวยพรแบบโฮโมโฟนิก (เช่น มะพร้าวสำหรับส่วนเกิน มะม่วงเพื่อความเจริญรุ่งเรือง)

วันส่งท้ายปีเก่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับอาหารค่ำรวมตัวของครอบครัว โดยมี Bánh Chhung เป็นจุดศูนย์กลาง ชาวฮานอยรวมตัวกันที่ทะเลสาบฮว่านเกี๋ยมเพื่อรอเที่ยงคืน โดยแต่งกายตามเทศกาล เช่น ผู้หญิงในชุดอ่าวหญ่าย (ชุดยาวแบบดั้งเดิม) ในขณะที่ประทัด (เมื่อครั้งหนึ่งแพร่หลายแต่ปัจจุบันถูกจำกัด) เป็นสัญลักษณ์ของการป้องกันสิ่งชั่วร้าย ประเพณี "การรวบรวมพร" (tếp lộc) ยังคงดำรงอยู่ โดยผู้คนนำกิ่งไม้สีเขียวกลับบ้าน (คล้ายคลึงกับ "พร") และครัวเรือนจะบูชาบรรพบุรุษด้วยธูป ดอกไม้ และเครื่องบูชา

ในวันขึ้น 1 ค่ำ คนรุ่นใหม่จะไหว้ผู้ใหญ่เพื่ออั่งเปาแดง (หลี่ซี) ซึ่งสะท้อนถึงประเพณีของจีน "ผู้มาเยือนคนแรกของปี" (xông đất) ได้รับการคัดเลือกมาอย่างดีเพื่อความโชคดี ข้อห้ามหลักๆ ได้แก่ ห้ามกวาดล้าง ทำลายภาชนะ หรือการทะเลาะวิวาทเพื่อรักษาโชค วันที่สองถึงสี่เกี่ยวข้องกับการเยี่ยมชมการสักการะบรรพบุรุษและอาหารค่ำรวมญาติโดยสรุป โดยมีกิจกรรม "การชื่นชมฤดูใบไม้ผลิ" (การเยี่ยมชมวัด การแสดงพื้นบ้าน) เพื่อขยายการเฉลิมฉลอง

Tet มีองค์ประกอบหลักร่วมกับเทศกาลฤดูใบไม้ผลิของจีน ได้แก่ การเริ่มต้นปีใหม่ทางจันทรคติ การพบกันใหม่ การบูชาบรรพบุรุษ การขอพรสีแดง และโคลงกลอน (บางส่วนยังใช้อักษรจีน "Fu Lu Shou") สัมผัสท้องถิ่นที่โดดเด่น ได้แก่ จัตุรัส Bánh Chhung (แทนที่จะเป็นบ๊ะจ่างของจีน) การตกแต่งด้วยส้มจี๊ด/ลูกพีช (แทนที่ภาพวาดปีใหม่) การแสดงธงชาติ และประเพณีของชนกลุ่มน้อย (เช่น ม้งใช้ปืนล่าประทัด)

Tet ของเวียดนามเป็นสะพานวัฒนธรรมที่มีรากฐานมาจากประเพณีเกษตรกรรมและจริยธรรมแบบชิโนเวียดนาม แต่ยังคงหล่อหลอมด้วยเอกลักษณ์ของท้องถิ่น พิธีกรรมตั้งแต่ Bánh Chhung ไปจนถึงการบูชาบรรพบุรุษ สะท้อนให้เห็นถึงความหวังสากลเพื่อความเจริญรุ่งเรือง ทำให้ที่นี่เป็นสัญลักษณ์ที่ชัดเจนของการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมเอเชียตะวันออก