Pochodzenie i zwyczaje Chińskiego Nowego Roku

Pochodzenie Chińskiego Nowego Roku

Pochodzenie Chińskiego Nowego Roku (Święta Wiosny) sięga modlitw i ofiar za zbiory w starożytności. W tamtych czasach, zgodnie z rytmem rolniczym, ludzie składali ofiary niebu, ziemi i przodkom podczas wolnego czasu na farmie, modląc się o sprzyjającą pogodę i obfite zbiory w nadchodzącym roku. Według legendy, w głębokiej zimie, pod koniec roku, pojawiała się dzika bestia zwana "Nian". Była ona dzika i aktywna w nocy, a ukrywała się w ciągu dnia, niszcząc uprawy i atakując ludzi oraz zwierzęta gospodarskie, przynosząc ludziom wielkie cierpienie. Przypadkiem ludzie odkryli, że Nian boi się koloru czerwonego, głośnych dźwięków i ognia. Dlatego w dzień pod koniec roku wieszali czerwone kuplety, odpalali petardy, zapalali świece i nie spali do późna, a Nian uciekał w panice na ich widok.

Dynastia Han była kluczowym okresem dla ukształtowania się Święta Wiosny. Cesarz Wu z dynastii Han wydał Kalendarz Taichu, oficjalnie wyznaczając pierwszy dzień pierwszego miesiąca księżycowego jako początek roku i integrując wcześniejsze zwyczaje składania ofiar i egzorcyzmów. Po rozwoju dynastii Tang, Song, Ming i Qing, Święto Wiosny nieustannie dodawało aktywności, takie jak wieszanie kupletów noworocznych, składanie życzeń noworocznych i odwiedzanie targów świątynnych. Stopniowo ewoluowało z rytuału modlitwy o błogosławieństwa i wypędzania złych duchów w święto narodowe, ucieleśniające oczekiwanie ponownego spotkania i wzmacniania więzi rodzinnych, stając się najważniejszym tradycyjnym świętem w chińskiej kulturze.

Chiński Nowy Rok to czas rodzinnych spotkań

Momenty ponownego spotkania podczas Chińskiego Nowego Roku tkwią w małych, codziennych sprawach wypełnionych ciepłem i życiem. W wigilię Chińskiego Nowego Roku cała rodzina wcześnie się zabiera do pracy: starsi gotują duszone potrawy i zawijają pierożki w kształcie sztabek w kuchni, podczas gdy blat jest pokryty rybami, kurczakiem i ciastami ryżowymi, symbolizującymi nadwyżkę z roku na rok i szczęście; młodsze pokolenia wieszają kuplety noworoczne, przyklejają znaki "Fu" (oznaczające błogosławieństwa) i wieszają czerwone lampiony pod okapami, pozwalając noworocznej atmosferze rozprzestrzeniać się pośród zgiełku.

Podczas kolacji cała rodzina siedzi przy stole, wznosi toast, rozmawia o codziennym życiu i dzieli się zyskami i oczekiwaniami minionego roku. Po posiłku młodsi członkowie rodziny składają noworoczne życzenia starszym, aby otrzymać czerwone koperty (szczęśliwe pieniądze), a starsi przekazują błogosławieństwa dla pokoju i pomyślności; dzieci gromadzą się wokół telewizora, aby oglądać Galę Święta Wiosny, podczas gdy dorośli grają w mahjonga i rozmawiają o ostatnim życiu, wypełniając jasno oświetlony pokój śmiechem i radością.

Pierwszego dnia księżycowego Nowego Roku cała rodzina zakłada nowe ubrania, aby odwiedzić krewnych i przyjaciół, wymieniając się "Szczęśliwego Nowego Roku" i błogosławieństwami. Pośród ponownego spotkania i troski więź rodzinna staje się silniejsza.

Pochodzenie i ewolucja zwyczaju Festiwalu Lampionów Noworocznych

Zwyczaj podziwiania lampionów podczas Nowego Roku ma głębokie korzenie w kulturze ofiarnej starożytnych przodków. W tamtych czasach ludzie mocno wierzyli, że "ogień może wypędzać złe duchy". W okresie wolnym pod koniec roku po żniwach zapalali ogniska, aby czcić niebo, ziemię i przodków, używając światła ognia do rozpraszania ciemności i zła oraz modląc się o pomyślność w nadchodzącym roku. Cześć i kult "ognia" położyły podwaliny pod zwyczaj lampionów — światło ognia ewoluowało z narzędzia ofiarnego w symbol kulturowy ucieleśniający modlitwy o błogosławieństwa.

Dynastia Han była kluczowym okresem dla położenia fundamentów zwyczaju lampionów. Cesarz Wu z dynastii Han wyznaczył pierwszy miesiąc księżycowy jako początek roku, a wraz z pojawieniem się "Festiwalu Lampionów" (15. dnia pierwszego miesiąca księżycowego), zapalanie lampionów stało się główną tradycją. Legenda głosi, że cesarz Ming z dynastii Han popierał buddyzm. Dowiadując się o buddyjskiej tradycji zapalania lampionów w celu oddawania czci Buddzie 15. dnia pierwszego miesiąca księżycowego, nakazał wieszanie lampionów w szerokim zakresie zarówno na dworze cesarskim, jak i wśród ludu. Od tego czasu zwyczaj zapalania lampionów został głęboko zintegrowany z obchodami Nowego Roku, nie tylko dziedzicząc znaczenie wypędzania zła i modlitwy o błogosławieństwa, ale także dodając konotację kulturową szacunku i oddawania czci Buddzie.

Za czasów dynastii Tang i Song zwyczaj lampionów wszedł w swój rozkwit. Rozwój gospodarki społecznej przekształcił prosty rytuał zapalania ognia w wielkie festiwale lampionów. W dynastii Tang stolice takie jak Chang'an i Luoyang miały koła lampionów o wysokości 20 zhangów (starożytna chińska jednostka długości, ok. 66 metrów), ozdobione brokatem, jedwabiem, złotem i srebrem, z 50 000 lampionów zgrupowanych w drzewa w kształcie kwiatów, które podziwiał cały naród. Dynastia Song wyniosła festiwale lampionów na nowe wyżyny — pokazy lampionów w Bianjing, Lin'an i innych miastach trwały przez wiele dni. Powstały wykwintne rzemiosła, takie jak obrotowe lampiony i lampiony lotosowe, a także powstały interaktywne działania, takie jak zagadki lampionowe i wiersze o tematyce lampionowej, czyniąc festiwale lampionów uroczystym wydarzeniem łączącym podziw, rozrywkę i interakcje społeczne.

W dynastiach Ming i Qing zwyczaj festiwalu lampionów noworocznych ugruntował się i głęboko zakorzenił w sercach ludzi. Od pierwszego dnia księżycowego Nowego Roku do Festiwalu Lampionów ulice, zaułki, ogrody, świątynie i opactwa taoistyczne były ozdobione lampionami, stając się obowiązkowymi miejscami spotkań rodzinnych i odwiedzania krewnych i przyjaciół. Lampiony smocze symbolizują pomyślny wiek, lampiony rybne reprezentują nadwyżkę z roku na rok, a lampiony ze znakiem "Fu" (błogosławieństwo) wyrażają życzenia długowieczności, zdrowia i pokoju — każdy lampion ucieleśnia piękne oczekiwania ludzi na Nowy Rok.

Po tysiącach lat ewolucji podziwianie lampionów podczas Nowego Roku dawno przekroczyło swoje pierwotne cele ofiary i kultu Buddy, stając się symbolem kulturowym niosącym ponowne spotkanie, błogosławieństwa i rozrywkę. Dzisiejsze festiwale lampionów Święta Wiosny łączą tradycyjne rzemiosło z nowoczesną technologią, tworząc bardziej wspaniałe efekty świetlne, ale oczekiwanie pokoju i harmonii pozostaje niezmienne. Ten zwyczaj płynący w świetle został głęboko wyryty w wspomnieniach Święta Wiosny Chińczyków, stając się skarbem kulturowym przekazywanym z pokolenia na pokolenie.