De Oorsprong en Tradities van Chinees Nieuwjaar

De Oorsprong van Chinees Nieuwjaar

De oorsprong van Chinees Nieuwjaar (Lentefestival) kan worden herleid tot de Nieuwjaarsgebeden en offers in de oudheid. In die tijd, volgens het agrarische ritme, brachten mensen offers aan hemel, aarde en voorouders tijdens de landbouwrust, biddend voor gunstig weer en een goede oogst in het komende jaar. Volgens de legende verscheen er in de diepe winter aan het einde van het jaar een woest beest genaamd "Nian". Het was woest en actief 's nachts, terwijl het zich overdag verborg, gewassen vernietigde en mensen en vee aanviel, wat de mensen veel leed bezorgde. Bij toeval ontdekten mensen dat Nian bang was voor de kleur rood, harde geluiden en vuur. Dus op de dag aan het einde van het jaar plakten ze rode coupletten, staken ze vuurwerk af, staken ze kaarsen aan en bleven ze laat op, en Nian vluchtte in paniek bij het zien ervan.

De Han-dynastie was een cruciale periode voor de vorming van het Lentefestival. Keizer Wu van de Han-dynastie vaardigde de Taichu-kalender uit, waarbij officieel de eerste dag van de eerste maanmaand werd aangewezen als het begin van het jaar en de eerdere gebruiken van offeren en exorcisme werden geïntegreerd. Na de ontwikkeling van de Tang-, Song-, Ming- en Qing-dynastieën voegde het Lentefestival continu activiteiten toe zoals het plakken van Lentefestival-coupletten, het brengen van Nieuwjaarsgroeten en het bezoeken van tempelbeurzen. Het evolueerde geleidelijk van een ritueel van bidden om zegeningen en het verdrijven van boze geesten tot een nationaal festival dat de verwachting van hereniging en het versterken van familiebanden belichaamde, en werd het belangrijkste traditionele festival in de Chinese cultuur.

Chinees Nieuwjaar is een tijd voor familiebijeenkomst

De momenten van hereniging van Chinees Nieuwjaar liggen in kleine dagelijkse zaken vol warmte en leven. Op de avond van Chinees Nieuwjaar is de hele familie al vroeg druk: ouderen stoven gestoofde gerechten en wikkelen knoedels in de vorm van ingots in de keuken, terwijl de toonbank bedekt is met vis, kip en rijstcakes, die overvloed jaar na jaar en geluk symboliseren; jongere generaties plakken Lentefestival-coupletten, plakken "Fu"-tekens (betekenis zegeningen) en hangen rode lantaarns onder de dakranden, waardoor de Nieuwjaarsfeer zich te midden van de drukte verspreidt.

Tijdens het diner zit de hele familie rond de tafel, heft glazen om over het dagelijks leven te praten en deelt de winsten en verwachtingen van het afgelopen jaar. Na de maaltijd brengen jongere familieleden Nieuwjaarsgroeten aan ouderen om rode enveloppen (geluksgeld) te ontvangen, en ouderen geven zegeningen door voor vrede en voorspoed; kinderen verzamelen zich rond de tv om de Lentefestival Gala te bekijken, terwijl volwassenen mahjong spelen en over het recente leven praten, waardoor de helder verlichte kamer wordt gevuld met gelach en vreugde.

Op de eerste dag van de maan-Nieuwjaar trekt de hele familie nieuwe kleren aan om familie en vrienden te bezoeken, waarbij ze "Gelukkig Nieuwjaar" en zegeningen uitwisselen. Te midden van hereniging en zorg wordt de band van familieliefde sterker.

De Oorsprong en Evolutie van de Gewoonte van Nieuwjaarslantaarnfestivals

De gewoonte om lantaarns te waarderen tijdens het Nieuwjaar heeft diepe wortels in de offercultuur van oude voorouders. In die tijd geloofden mensen vast dat "vuur boze geesten kan verdrijven". Tijdens de rustperiode aan het einde van het jaar na de oogst, zouden ze vreugdevuren aansteken om hemel, aarde en voorouders te aanbidden, waarbij ze vuurlicht gebruikten om duisternis en kwaad te verdrijven en te bidden voor voorspoed in het komende jaar. De eerbied en aanbidding voor "vuur" legden de basis voor de lantaarngewoonte - vuurlicht evolueerde van een offergereedschap tot een cultureel symbool dat gebeden voor zegeningen belichaamde.

De Han-dynastie was een cruciale periode voor het leggen van de basis van de lantaarngewoonte. Keizer Wu van de Han-dynastie wees de eerste maanmaand aan als het begin van het jaar, en met de opkomst van het "Lantaarnfestival" (de 15e dag van de eerste maanmaand) werd het aansteken van lantaarns een kerntraditie. De legende gaat dat keizer Ming van de Han-dynastie het boeddhisme bepleitte. Lerend van de boeddhistische traditie van het aansteken van lantaarns om de Boeddha te aanbidden op de 15e dag van de eerste maanmaand, beval hij dat lantaarns uitgebreid moesten worden opgehangen, zowel in het keizerlijke hof als onder het volk. Sindsdien is de gewoonte van het aansteken van lantaarns diep geïntegreerd met Nieuwjaarsvieringen, waarbij niet alleen de betekenis van het verdrijven van kwaad en het bidden om zegeningen wordt geërfd, maar ook de culturele connotatie van het respecteren en aanbidden van de Boeddha wordt toegevoegd.

Tijdens de Tang- en Song-dynastieën trad de lantaarngewoonte in zijn bloeiperiode. De welvaart van de sociale economie transformeerde het eenvoudige vuuraansteekritueel in grandioze lantaarnfestivals. In de Tang-dynastie hadden hoofdsteden als Chang'an en Luoyang lantaarnwielen die wel 20 zhang (oude Chinese lengte-eenheid, ca. 66 meter) hoog waren, versierd met brokaat, zijde, goud en zilver, met 50.000 lantaarns geclusterd in bloemachtige bomen voor de hele natie om te bewonderen. De Song-dynastie bracht lantaarnfestivals naar nieuwe hoogten - lantaarnshows in Bianjing, Lin'an en andere steden duurden dagen. Er ontstonden prachtige ambachten zoals draaiende lantaarns en lotuslantaarns, en interactieve activiteiten zoals lantaarnraadsels en lantaarnthema-gedichten kwamen tot stand, waardoor lantaarnfestivals een feestelijke gebeurtenis werden die waardering, entertainment en sociale interactie combineerde.

In de Ming- en Qing-dynastieën werd de Nieuwjaarslantaarnfestivalgewoonte gevestigd en diep geworteld in de harten van de mensen. Vanaf de eerste dag van de maan-Nieuwjaar tot het Lantaarnfestival werden straten, steegjes, tuinen, tempels en taoïstische abdijen versierd met lantaarns, en werden ze must-visit plaatsen voor familiebijeenkomsten en het bezoeken van familie en vrienden. Drakenlantaarns symboliseren een welvarende tijdperk, vislantaarns vertegenwoordigen overvloed jaar na jaar, en "Fu" (zegen) karakterlantaarns brengen wensen over voor een lang leven, gezondheid en vrede - elke lantaarn belichaamt de mooie verwachtingen van mensen voor het Nieuwjaar.

Na duizenden jaren van evolutie is het waarderen van lantaarns tijdens het Nieuwjaar allang de oorspronkelijke doelen van offeren en Boeddha-aanbidding overstegen, en is het een cultureel symbool geworden dat hereniging, zegeningen en entertainment draagt. De huidige Lentefestivallantaarnfestivals combineren traditioneel vakmanschap met moderne technologie, waardoor er meer schitterende lichteffecten ontstaan, maar de verwachting van vrede en harmonie blijft onveranderd. Deze gewoonte die in het licht stroomt, is diep geëtst in de Lentefestivalherinneringen van de Chinese bevolking en is een culturele schat geworden die van generatie op generatie wordt doorgegeven.