Η προέλευση και τα έθιμα του Κινέζικου Νέου Έτους

Η Προέλευση της Κινεζικής Πρωτοχρονιάς

Η προέλευση της Κινεζικής Πρωτοχρονιάς (Εορτή της Άνοιξης) μπορεί να εντοπιστεί στις προσευχές και τις θυσίες για τη συγκομιδή της Πρωτοχρονιάς στην αρχαιότητα. Εκείνη την εποχή, ακολουθώντας τον γεωργικό ρυθμό, οι άνθρωποι πρόσφεραν θυσίες στον ουρανό, τη γη και τους προγόνους κατά τη διάρκεια της αγροτικής ανάπαυλας, προσευχόμενοι για ευνοϊκό καιρό και πλούσια συγκομιδή την επόμενη χρονιά. Σύμφωνα με τον θρύλο, ένα άγριο θηρίο που ονομάζεται «Nian» εμφανιζόταν στο βαθύ χειμώνα στο τέλος του χρόνου. Ήταν άγριο και δραστήριο τη νύχτα, ενώ κρυβόταν κατά τη διάρκεια της ημέρας, καταστρέφοντας καλλιέργειες και επιτιθέμενο σε ανθρώπους και ζώα, προκαλώντας μεγάλα δεινά στον λαό. Κατά τύχη, οι άνθρωποι ανακάλυψαν ότι το Nian φοβόταν το κόκκινο χρώμα, τους δυνατούς θορύβους και τη φωτιά. Έτσι, την ημέρα στο τέλος του χρόνου, κόλλησαν κόκκινα ζευγάρια, έριξαν κροτίδες, άναψαν κεριά και έμειναν ξύπνιοι μέχρι αργά, και το Nian τράπηκε σε φυγή πανικόβλητο στη θέα.

Η δυναστεία των Χαν ήταν μια κρίσιμη περίοδος για τη διαμόρφωση της Εορτής της Άνοιξης. Ο αυτοκράτορας Γου των Χαν εξέδωσε το ημερολόγιο Taichu, ορίζοντας επίσημα την πρώτη ημέρα του πρώτου σεληνιακού μήνα ως την έναρξη του έτους και ενσωματώνοντας τα προηγούμενα έθιμα της θυσίας και του εξορκισμού. Μετά την ανάπτυξη των δυναστειών Tang, Song, Ming και Qing, η Εορτή της Άνοιξης πρόσθεσε συνεχώς δραστηριότητες όπως η επικόλληση ζευγαριών της Εορτής της Άνοιξης, οι ευχές για τη νέα χρονιά και η επίσκεψη σε πανηγύρια ναών. Εξελίχθηκε σταδιακά από ένα τελετουργικό προσευχής για ευλογίες και εξορκισμό κακών πνευμάτων σε μια εθνική γιορτή που ενσαρκώνει την προσδοκία της επανένωσης και την ενίσχυση των οικογενειακών δεσμών, καθιστάμενη η σημαντικότερη παραδοσιακή γιορτή στην κινεζική κουλτούρα.

Η Κινεζική Πρωτοχρονιά είναι μια εποχή οικογενειακής επανένωσης

Οι στιγμές επανένωσης της Κινεζικής Πρωτοχρονιάς βρίσκονται σε μικρά, καθημερινά ζητήματα γεμάτα ζεστασιά και ζωή. Την παραμονή της Κινεζικής Πρωτοχρονιάς, όλη η οικογένεια απασχολείται νωρίς: οι ηλικιωμένοι σιγοβράζουν μαγειρευτά πιάτα και τυλίγουν ζυμαρικά σε σχήμα ράβδου στην κουζίνα, ενώ ο πάγκος είναι γεμάτος ψάρια, κοτόπουλο και κέικ ρυζιού, συμβολίζοντας την αφθονία χρόνο με τον χρόνο και την καλή τύχη. Οι νεότερες γενιές κολλάνε ζευγάρια της Εορτής της Άνοιξης, κολλάνε χαρακτήρες «Fu» (που σημαίνει ευλογίες) και κρεμούν κόκκινα φανάρια κάτω από τις στέγες, αφήνοντας την ατμόσφαιρα της Πρωτοχρονιάς να εξαπλωθεί εν μέσω της απασχόλησης.

Στο δείπνο, όλη η οικογένεια κάθεται γύρω από το τραπέζι, υψώνει ποτήρια για να συζητήσει για την καθημερινή ζωή και μοιράζεται τα κέρδη και τις προσδοκίες της περασμένης χρονιάς. Μετά το γεύμα, τα νεότερα μέλη της οικογένειας αποτίουν φόρο τιμής στους ηλικιωμένους για να λάβουν κόκκινα φακελάκια (τυχερά χρήματα) και οι ηλικιωμένοι μεταφέρουν ευλογίες για ειρήνη και ομαλότητα. Τα παιδιά συγκεντρώνονται γύρω από την τηλεόραση για να παρακολουθήσουν το Spring Festival Gala, ενώ οι ενήλικες παίζουν ματζόνγκ και μιλούν για την πρόσφατη ζωή, γεμίζοντας το φωτεινό δωμάτιο με γέλιο και χαρά.

Την πρώτη ημέρα του σεληνιακού νέου έτους, όλη η οικογένεια φοράει καινούργια ρούχα για να επισκεφθεί συγγενείς και φίλους, ανταλλάσσοντας «Καλή Χρονιά» και ευχές. Μέσα στην επανένωση και τη φροντίδα, ο δεσμός της οικογενειακής αγάπης γίνεται ισχυρότερος.

Η Προέλευση και η Εξέλιξη του Εθίμου των Φεστιβάλ Φαναριών της Πρωτοχρονιάς

Το έθιμο της εκτίμησης των φαναριών κατά τη διάρκεια της Πρωτοχρονιάς έχει βαθιές ρίζες στην θρησκευτική κουλτούρα των αρχαίων προγόνων. Εκείνη την εποχή, οι άνθρωποι πίστευαν ακράδαντα ότι «η φωτιά μπορεί να εξορκίσει τα κακά πνεύματα». Κατά τη διάρκεια της περιόδου ανάπαυλας στο τέλος του έτους μετά τη συγκομιδή, άναβαν φωτιές για να λατρέψουν τον ουρανό, τη γη και τους προγόνους, χρησιμοποιώντας το φως της φωτιάς για να διαλύσουν το σκοτάδι και το κακό και προσευχόμενοι για ομαλότητα την επόμενη χρονιά. Ο σεβασμός και η λατρεία για τη «φωτιά» έθεσαν τα θεμέλια για το έθιμο των φαναριών—το φως της φωτιάς εξελίχθηκε από ένα τελετουργικό εργαλείο σε ένα πολιτιστικό σύμβολο που ενσαρκώνει προσευχές για ευλογίες.

Η δυναστεία των Χαν ήταν μια καθοριστική περίοδος για την θεμελίωση του εθίμου των φαναριών. Ο αυτοκράτορας Γου των Χαν όρισε τον πρώτο σεληνιακό μήνα ως την έναρξη του έτους και με την άνοδο του «Φεστιβάλ Φαναριών» (η 15η ημέρα του πρώτου σεληνιακού μήνα), το άναμμα φαναριών έγινε μια βασική παράδοση. Ο θρύλος λέει ότι ο αυτοκράτορας Μινγκ των Χαν υποστήριξε τον Βουδισμό. Μαθαίνοντας για τη βουδιστική παράδοση του αναμμένου φαναριών για να λατρέψουν τον Βούδα την 15η ημέρα του πρώτου σεληνιακού μήνα, διέταξε να κρεμαστούν φανάρια εκτενώς τόσο στην αυτοκρατορική αυλή όσο και μεταξύ των ανθρώπων. Από τότε, το έθιμο του αναμμένου φαναριών έχει ενσωματωθεί βαθιά στους εορτασμούς της Πρωτοχρονιάς, όχι μόνο κληρονομώντας το νόημα του εξορκισμού του κακού και της προσευχής για ευλογίες, αλλά και προσθέτοντας την πολιτιστική χροιά του σεβασμού και της λατρείας του Βούδα.

Κατά τη διάρκεια των δυναστειών Tang και Song, το έθιμο των φαναριών μπήκε στην ακμή του. Η ευημερία της κοινωνικής οικονομίας μετέτρεψε το απλό τελετουργικό του φωτισμού σε μεγάλα φεστιβάλ φαναριών. Στη δυναστεία των Tang, πρωτεύουσες όπως το Chang'an και το Luoyang διέθεταν τροχούς φαναριών ύψους 20 zhang (αρχαία κινεζική μονάδα μήκους, περίπου 66 μέτρα), διακοσμημένους με μπροκάρ, μετάξι, χρυσό και ασήμι, με 50.000 φανάρια συγκεντρωμένα σε δέντρα σε σχήμα λουλουδιών για να τα θαυμάσει ολόκληρο το έθνος. Η δυναστεία των Song οδήγησε τα φεστιβάλ φαναριών σε νέα ύψη—παραστάσεις φαναριών στο Bianjing, το Lin'an και άλλες πόλεις διήρκεσαν για μέρες. Εμφανίστηκαν εξαιρετικές χειροτεχνίες όπως περιστρεφόμενα φανάρια και φανάρια λωτού και δημιουργήθηκαν διαδραστικές δραστηριότητες όπως γρίφοι φαναριών και ποιήματα με θέμα τα φανάρια, καθιστώντας τα φεστιβάλ φαναριών μια εορταστική εκδήλωση που συνδυάζει την εκτίμηση, την ψυχαγωγία και την κοινωνική αλληλεπίδραση.

Στις δυναστείες Ming και Qing, το έθιμο του φεστιβάλ φαναριών της Πρωτοχρονιάς καθιερώθηκε και ριζώθηκε βαθιά στις καρδιές των ανθρώπων. Από την πρώτη ημέρα του σεληνιακού νέου έτους έως το Φεστιβάλ Φαναριών, δρόμοι, σοκάκια, κήποι, ναοί και ταοϊστικά αβαεία ήταν διακοσμημένα με φανάρια, γίνοντας μέρη που έπρεπε να επισκεφθούν για οικογενειακές συγκεντρώσεις και επισκέψεις σε συγγενείς και φίλους. Τα φανάρια δράκων συμβολίζουν μια ευημερούσα εποχή, τα φανάρια ψαριών αντιπροσωπεύουν την αφθονία χρόνο με τον χρόνο και τα φανάρια «Fu» (ευλογίας) μεταφέρουν ευχές για μακροζωία, υγεία και ειρήνη—κάθε φανάρι ενσαρκώνει τις όμορφες προσδοκίες των ανθρώπων για τη νέα χρονιά.

Μετά από χιλιάδες χρόνια εξέλιξης, η εκτίμηση των φαναριών κατά τη διάρκεια της Πρωτοχρονιάς έχει ξεπεράσει κατά πολύ τους αρχικούς σκοπούς της θυσίας και της λατρείας του Βούδα, καθιστάμενη ένα πολιτιστικό σύμβολο που φέρει επανένωση, ευλογίες και ψυχαγωγία. Τα σημερινά φεστιβάλ φαναριών της Εορτής της Άνοιξης συνδυάζουν την παραδοσιακή δεξιοτεχνία με τη σύγχρονη τεχνολογία, δημιουργώντας πιο υπέροχα εφέ φωτός, αλλά η προσδοκία για ειρήνη και αρμονία παραμένει αμετάβλητη. Αυτό το έθιμο που ρέει στο φως έχει χαραχτεί βαθιά στις αναμνήσεις της Εορτής της Άνοιξης του κινεζικού λαού, καθιστάμενο ένας πολιτιστικός θησαυρός που μεταβιβάζεται από γενιά σε γενιά.